Dziękujemy, teraz zawsze będziesz na bieżąco!

Ludwika Antonina Wawrzyńska (ur. 22 kwietnia 1908 w Warszawie, zm. 18 lutego 1955) - pedagog, ofiara pożaru, z którego uratowała kilkoro dzieci.
Ludwika Wawrzyńska od 1947 pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych, w ostatnim roku ze względu na chorobę strun głosowych nie mogąc wykonywać swojego zawodu podjęła pracę w świetlicy szkolnej.
Pracowała w szkole ogólnokształcącej TPD nr 10 w Warszawie. W dniu 8 lutego 1955 z narażeniem własnego życia uratowała czworo dzieci wynosząc je z płonącego baraku hotelowego "Metrobudowy" przy ul. Włościańskiej 52. Doznała przy tym tak dotkliwych poparzeń, że mimo wysiłków lekarzy i zastosowania najnowocześniejszych na owe czasy metod leczenia nie zdołano uratować jej życia. Zmarła 18 lutego 1955 w szpitalu przy ul. Chocimskiej 5. Matka uratowanych dzieci, nie wiedząc, co zaszło podczas jej nieobecności, rzuciła się w kierunku swego mieszkania i spaliła się żywcem.
Za swój czyn została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Na jej cześć powstały wiersze, m.in. Wisławy Szymborskiej i Leopolda Staffa, a jej imię nadano wielu polskim szkołom oraz ulicom - m. in. Szkole Podstawowej 139 w Warszawie i ulicy na stołecznym Żoliborzu. Jej postać została także uwieczniona na dwóch polskich znaczkach pocztowych z 1956.